unia europejskawysoki kontrast A A A
  • popc

    popc

    Projekt

    www.muzeach

  • Rellikty

    Rellikty

    Relikty średniowiecznej drewnianej zabudowy wzgórza zamkowego w Lublinie – badania interdyscyplinarne i konserwacja

    Dofinansowane ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z programu: „Ochrona zabytków archeologicznych” na lata 2019-2020 

  • Kresy

    Kresy

    Z Kresów ocalone:

    zbiórka pamiątek i opowieści kresowych

Interpretacja wyników analiz dendrochronologicznych

Wersja do druku Poleć znajomemu

Badania dendrochronologiczne drewna pozyskanego z konstrukcji odkrytych w trakcie badań archeologicznych w latach 2005–2007.

O metodzie
Dendrochronologia oraz metoda radiowęglowa (14C) to dwie najbardziej popularne w archeologii metody określania wieku bezwzględnego. Dla okresu średniowiecza i czasów nowożytnych najbardziej przydatna jest metoda dendrochronologiczna. Podstawą tej metody, stworzonej w latach 20. XX wieku, jest fakt, że większość gatunków drzew wytwarza każdego roku pierścienie (słoje) nowego drewna. Są one widoczne w przekrojach pni drzew. Przyrosty roczne tworzą sekwencje o różnych grubościach, co jest uzależnione od warunków klimatycznych w danym roku. Cechy te uwidaczniają się na wszystkich drzewach danego gatunku rosnących w tym samym regionie. Punktem wyjścia w badaniach jest zatem stworzenie tak zwanej skali dendrochronologicznej dla danego gatunku drzewa w danym regionie. W Polsce skale takie buduje się przede wszystkim dla dębu. Długość skali dla danego regionu wyznacza maksymalny okres datowania dendrochronologicznego. Wiek znalezisk ustala się porównując układ słojów badanej próbki do skali dendrochronologicznej. Najważniejszym działaniem jest interpretacja uzyskanego wyniku, czyli daty. Uzyskany wynik analizy dendrochronologicnej może mieć różną dokładność. Najdokładniej można określić wiek próbki z zachowaną tzw. bielą (przyrosty najmłodszych warstw).

Wyniki analiz dendrochronologicznych drewna z lubelskiego zamku
W efekcie analiz dendrochronologicznych, które przeprowadził prof. dr hab. inż. Marek Krąpiec z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 2006 i 2007 określono daty bezwzględne dla 27 próbek drewna dębowego z wykopów budowlanych zlokalizowanych w północnym skrzydle współczesnego zamku, co pozwoliło na konstrukcję lokalnej krzywej dendrochronologicznej obejmującej okres 1215-1339 AD. W południowej strefie dziedzińca zamkowego w wykopach założonych w rejonie donżonu odsłonięto relikty drewnianego budownictwa mieszkalnego i gospodarczego z XIII – XIV w. w postaci konstrukcji zrębowych obiektów mieszkalnych, a także dwa poziomy nawierzchni. Z tych konstrukcji pobrano 10 próbek do analiz dendrochronologicznych. Na ich podstawie uzyskano 7 dat określając, między innymi, datę ścięcia dębu z jednej z konstrukcji na 1228 AD.

Relikty drewnianej nawierzchni drogi średniowiecznej zarejestrowanej w 2007 roku w wykopie archeologicznym na dziedzińcu zamkowym, wraz z uzyskanymi dzięki analizom dendrochronologicznym datami bezwzględnymi. Rys. M. Matyaszewski, oprac. graficzne: M. Drewniak

Zadanie realizowane jest w ramach projektu Relikty średniowiecznej drewnianej zabudowy wzgórza zamkowego w Lublinie –badania interdyscyplinarne i konserwacja dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury