unia europejskawysoki kontrast A A A
  • popc

    popc

    www.muzeach

    Projekt POPC

  • Kresy

    Kresy

    Z Kresów ocalone

    Zbiórka pamiątek i opowieści kresowych

  • Z Wawelu do Lublina

    Zamek Lubelski, 4 grudnia 2021 – 27 lutego 2022.

Język koloru. Malarstwo ze zbiorów Muzeum Narodowego w Lublinie

Wersja do druku Poleć znajomemu

Zamek Lubelski, 28 sierpnia - 24 października 2021.

„[...] obraz, zanim stanie się koniem bitewnym, nagą kobietą lub jakąkolwiek inną anegdotą, jest przede wszystkim powierzchnią płaską pokrytą farbami w określonym porządku”.
Maurice Denis

Wystawa obejmuje szeroki wybór dzieł czołowych twórców prezentujących różne kierunki artystyczne XX i początku XXI wieku. Przy wszystkich różnicach indywidualności twórczych tego okresu tym, co ich łączy, jest fascynacja barwą. Dzieła wybitnych malarzy o znaczeniu ogólnopolskim oglądać można obok prac cenionych reprezentantów środowiska lokalnego. Kluczem ekspozycji są wzajemne relacje obrazów, dające efekt spójności wizualnej lub ekspresyjnego kontrastu.

Wystawę otwierają dzieła artystów, których twórczość stanowi pomost między tradycyjnym malarstwem XIX a nowymi zjawiskami w sztuce XX wieku.

W pierwszej ćwierci tego stulecia, gdy tradycja i awangarda współistniały ze sobą, malarstwo polskie przechodziło istotne przemiany w kierunku nowej sztuki. Z licznych ugrupowań tego czasu szczególne miejsce przypada kolorystom, z Komitetem Paryskim na czele. Dzięki bezpośrednim kontaktom ze sztuką francuską wprowadzili do malarstwa polskiego nurt oparty na doświadczeniach impresjonizmu. Kolor, pozostający w centrum zainteresowań malarzy, otwierał epokę nieznanej wcześniej swobody wizualnej.

Konsekwencją tego było zredukowanie tematu literackiego, zwłaszcza czerpanego z historii, na pierwszy plan wysunęły się walory formalne, czysto malarskie. Dobitnie wyraził to Stanisław Tarnowski: „[…] dobrze namalowana głowa kapusty będzie lepszym obrazem od źle namalowanej głowy Pana Jezusa”.

Twórczość nadal opierała się na obserwacji natury, jednak obraz – pejzaż, portret, akt czy martwa natura – stawał się kompozycją barw na płótnie. Twórcy, uwolnieni od konieczności odwzorowania widzialnej rzeczywistości, oddali się subiektywnej kreacji malarskich wizji. To podejście do sztuki w następnych generacjach doprowadziło do całkowitej eliminacji tematu.

Jerzy Durakiewicz (1934-2016), Kompozycja I, 1971, deska, akryl, zbiory MNwL